تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم


تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست مي دارم


براي خاطر عطر گستره ي بي كران و براي خاطر عطر نان گرم


براي خاطر بر في كه آب مي شود;براي خاطر نخستين گل


براي خاطر جانوران پاكي كه آدمي نمي رماندشان


تو را براي خاطر دوست داشتن دوست مي دارم


تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم



جز تو كه مرا منعكس تواند كرد؟

من خود;خويشتن را بس اندك مي بینم


بي تو جز گستره اي بي كرانه نمي بينم


ميان گذشته و امروز.


از جدار آينه ي خويش گذشتن نتوانستم


مي بايست تا زندگي را لغت به لغت فرا گيرم


راست از آن گونه كه لغت به لغت از يادش مي برند


تو را دوست مي دارم براي خاطر فرزانگيت كه از آن من نيست


تو را براي خاطر سلامت


به رغم همهي آن چيزها كه به جز وهمي نيست دوست مي دارم


براي خاطر اين قلب جاوداني كه بازش نمي دارم


تو مي پنداري كه شكي;حال آنكه به جز دليلي نيستي


تو همان آفتاب بزرگي كه در سر من بالا مي رود


بدان هنگام كه از خويشتن در اطمينانم.